صندلی مادر بزرگ

 سلام بچه ها من یه شعر بلند نوشتم چند خط شو میزارم مسخره نکنیدا اگه خوب بود بقیه اش رو
هم میزارم .

 اشک

 هیچ کس اشکی برای ما نریخت هرکه با ما بود از ما میگریخت چند روزی هست حالم دیدنیست
حال من از این و آن پرسیدنیست ، گاه بر روی زمین زل می زنم ، گاه بر حافظ تفاءل می زنم
حافظ دیوانه فالم را گرفت ، یک غزل آمد که حالم را گرفت
ما زیاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

 آه

آه میبینم ، می بینم
تو به اندازه تنهایی من خوشبختی
من به اندازه زیبایی تو غمگینم
چه امید عبثی
من چه دارم که ترا درخور؟
هیچ
من چه دارم که سزاوار تو ؟
هیچ
توهمه هستی من  ، هستی من
تو همه زندگی من هستی.
تو چه داری ؟
همه چیز .
تو چه کم داری ؟
هیچ.

 آبی , خاکستری , سیاه

 تو توانایی بخشش داری.
دست های تو توانایی آن را دارد ؛
که مرا ،
زندگانی بخشد.
چشمهای تو به من میبخشد
شور عشق و مستی
و تو چون مصرع شعری زیبا ،
سطر برجسته ای از زندگی من هستی.

 فرهاد

 نمیدون آهنگ های فریدونو گوش دادید یا نه ولی بعد از چند ماه
دیشب بازم به فریدون سری زدم و آلبوم آهنگ هاشو گزاشتم
تو کامپیوتر و به صدای پر از غم اون گوش دادم آخ که چرا بعضی از آدما
اینقدر دل شو ن بزرگ و صداشون پر از غمه نکنه اینا همونایی هستن
که دنیا براشون کوچیکه . شایدم چیزایی هست که خیلی ها نمیتونن
بفهمنش و خیلی ها از فهمیدنش فرار میکنن و خیلی ها هم بعد از فهمیدن
به روی خودشون نمیارن . به امید روزی که بفهمیم و عمل کنیمش نه
اینکه انکارو پنهانش کنیم .